Ahşap bir evin ikinci katında oturuyordu zatüre hastalığı olan 20 yaşındaki genç kız. Tek bağı hayata, penceresi dışında her sabah ve akşam ona bakan yaprakları büyük bir ağaçtı. Her gün düşen yapraklarını sayıyordu. 30-29-28... Havalar bozdukça yapraklar tek tek düşüyordu. Sonuncu düştüğü zaman ben de gideceğim diyordu sürekli ev arkadaşına.

Alt katlarında oturan yaşlı hasta adamdan öğrenmişlerdi resim yapmayı ve evdeki diğer zevki de buydu genç kızın. Yaprakların sayısı 3 e düştüğü zaman " az kaldı sıra bende diyordu ". Ev arkadaşı çorba içer misin diye sorduğunda ise o kadar vaktim yok son yaprak da düşecek diye mırıldanıyordu. Ev arkadaşı içmediği çorbayı alt kattaki yaşlı adama götürdü ve sohbet esnasında hasta kızın durumundan bahsetti. O gece yağışlı bir hava ve hasta kız yaprağın düşeceğinden emindi sabahı bekledi gitmek için dünyadan. Sabah kalktığında yaprak yerinde duruyordu yeşil kökü ile dala sımsıkı sarılmışcasına. Bir gece daha bekledi sonra bir gece bir gece daha.. Ve en sonunda ev arkadaşına " bir yaprak bile hayata benden daha sıkı bağlı. Çorba getirir misin? " diyebildi. Doktoru o gün gelip hastalığının git gide iyileştiğini söyledi ve böyle devam ederse  1 aya normale dönebileceğini ekledi sözlerine. Ve sonra alt kattaki adama da bakmak için evine indi. Ve gördüğü görüntü karşısında şok olmuştu doktor. Islak ve çamurlu elbiseler içinde yatağında son yolculuğuna çıkmayı bekleyen ressam adam.. Neden ıslaktı neden çamurluydu bilinmiyordu. Aradan 1 hafta geçtiğinde kızlar resim eşyalarını üst kata çıkarırken boyalardan ve fırçalardan durum anlaşılmıştı. Ve ağacın yanına gittiklerinde yaprak diye görünen şeyin aslında resim olup oraya yapıştırıldığını farkettiler. Yaşlı adam yağmurlu gecede yaprağın düşeceğini kızın da bu olay sonucunda hayata olan bağını kaybedeceğini bildiği için o gece bir yaprak resmi yapıp oraya tutturmuştu. İnsana insan için değer verebilmek böyle birşey olsa gerek. İnsan olduğunu en fazla iyilik yaptığınız zaman hissedersiniz. Değer verilmek istiyorsanız değer verin. Birşeye inanmak için görünmesi şart değil. İnanç, görünmeyene inanmaktır, siz görünmeyene inanırsanız başkalarının görmediklerini görürsünüz.