1998 lerde beni yetiştiren rahmetli dedem köyden göçetmeye karar verdi. Köyde hayvancılıkla uğraşıldığı için hayvanları elimizden çıkarmıştık. Bir tane eşek kaldı elimizde. Onu da satalım dedi dedem. Ve geldi komşu köylerden bir adam pazarlık edildi ve eşek satıldı. Tabi o zamanlar biraz küçüğüz, 15-16 yaşlarında, sadece izleme ile yetiniyoruz. O zamanın parası 25 TL ye dedem eşeği sattı. Adam 5 TL yi nakit verdi gerisini de bir hafta sonra ödeyecekti.
Dedem dedi ki bana oğlum o parayı al senin olsun.

Ben de seviniyorum 25 lira o zaman güzel para. Ne bileyim adam dalavereci.Ben her hafta adamı bulup parayı istemeye gidiyorum ama nafile. Yok oğlum hasta, yok inek öldü bahane bahaneyi kovalıyor. Neyse aradan 1 sene geçti geçmedi parayı bir şekilde tahsil ettik.

2001 yılında dedem vefat etti. Vefat etmeden 6 ay önce ziyaretine gitmiştim İstanbul'a. 1 senedir görüşmemenin özlemi ile evin bahçesinde oturduk çay içiyorum ben ( tabi hayatımın dönüm noktalarını daha önceden hazırlayan rahmetli dedem kahve içiyor ,patron adam ), bir ara durdum ve eşek geldi aklıma takılayım dedim dedeme. Dede bir eşek sattın parasını bir sene de tahsil ettik, parası bile hora geçmedi dedim gülerek. Dedemin yüzünde böyle 5-10 saniyelik bir tebessüm ve sonrasında hayatımın dersini çıkaracağım ve halen unutmadığım o cümle :

"Bak Ayaz, yemek yiyeceksen emek şart. Emek vermiyorsan yemek bekleme. Ama şunu da unutma vazgeçenler daha çok kaybediyor hayatta. Eğer tarlaya ektiğini bekleyeceksen, terleyeceksin. Sakın korkma o ter adamı hasta etmez. "

Seni terleten o topraklar sana gül bahçesi olsun, benim mükemmel dedem..